Na een leuk potje gespeeld te hebben met mijn vrienden zitten we een lekker drankje (bertje?) te drinken.
Het verhaal gaat (als zo vaak) over financiele instellingen en de haat/liefdeverhouding met deze partijen. Je kan tenslotte bijna niet zonder (betalen en lenen), maar je wilt zo graag zonder (vertrouwen). Een van de deelnemers van het gesprek wil een ander huis gaan kopen en heeft wat hoofdbrekers over de partij die hij in de hand moet nemen om tot een goed advies te komen voor de financiering van zijn nieuwe woning.
Iedereen heeft hier zijn zegje over, maar een van de gesprekspartners (laten we hem Joe noemen) is heel stellig… je moet echt eens naar die en die bank gaan. Die heeft ons zoooo goed geholpen. Je moet even naar die en die vragen. Noem mijn naam maar, dan komt alles goed.
Zo zitten we nog een uurtje verder te praten en elke keer wordt door de stellige gesprekspartner die voortreffelijke bank naar voren gebracht. Je zou bijna gaan denken dat hij er geld voor krijgt…
Twee weken later zit ons groepje weer bij elkaar. De spanning is te snijden. Alleen… niemand weet waarom. Na een half uur vraagt Joe aan de beoogde gelukzalige nieuwe huizenbezitter of hij nog aan zijn “advies” had gedacht om met die en die van de bank te gaan praten. Een kort “ja” is zijn antwoord. Met kort daarop… “ik begrijp nu waarom jij ze daar zo “vertrouwde”…
Voor alle duidelijkheid: deze gesprekken hebben nooit plaatsgevonden. Althans, niet in de groep waarmee ik mijn sport beoefen. Het had echter wel zo kunnen gaan.
Eigenlijk verwacht ik zelfs dat het gesprek als hierboven nooit zal plaatsvinden. Simpelweg omdat ik denk dat er tijdens het adviesgesprek niet over deze kosten gerept zal worden. Maar zou dit wel gebeuren (wat wel zo netjes zou zijn in de huidige impasse in het financieel vertrouwen), dan verlies je volgens mij niet alleen wederom het vertrouwen van je klant. Maar verliezen vrienden ook vertrouwen in elkaar.
Waarom is het dat banken (en waarschijnlijk ook andere partijen) nog steeds denken vertrouwen terug te winnen door een doorverwijsfee te betalen aan ongeacht wie dan ook? En zeker in de bedragen die nu worden genoemd (0,5% over de leensom! Rekent u even mee: een lening van € 200.000 levert dan al snel € 1.000 op. Dat is lekker bier drinken op je cluppie).
Laten de bedrijven in de financiële dienstverlening nou gewoon eens laten zien waar ze goed in zijn. Reken de kosten die nodig zijn voor je advies (of dit nu voor een planning of een product is) en brengt dat (en alleen dat) in rekening (of dit nu via de klant direct of via een product is) en haal al die verborgen kosten eruit (het moet tenslotte ergens betaald van worden…). Volgens mij worden de producten alleen daar al beter begrijpbaar en betaalbaar door.
